Za kolebkę wszystkich dalekowschodnich systemów walki uważa się starożytne Chiny,
a konkretnie klasztor Shaolin, leżący nieopodal Żółtej Rzeki. Według źródeł historycznych
w roku 520 p.n.e do Shaolin przybył Da-Mo, w kulturze japońskiej znany
jako Bodhidharma, oświecony mnich z Indii. Zapoczątkował on Buddyzm Chan (Zen
w japońszczyźnie) – ideę, która przeniknęła wszystkie sztuki walki regionu azjatyckiego.
Bodhidharma, studiując techniki ataku zwierząt oraz siły natury, łączył je ze specjalnymi
technikami oddychania i tworzył podstawy legendarnego systemu walki bez broni.
Jej technik nauczał mieszkających w Shaolin mnichów. Po zburzeniu klasztoru przez wojska
mandżurskie wielu mnichów ruszyło drogami państw Azji, nauczając przy tym sztuk walki.
W burzy dziejów systemy walki bez broni trafiły również na Okinawę, jedną z wysp
archipelagu Ryukyu, będącą w tamtym czasie ważnym ośrodkiem pośrednictwa
handlowego pomiędzy Chinami i Japonią. Nękane trudnościami społeczno-ekonomicznymi
państwo japońskie stało się w pewnym momencie miejscem wybuchów
wielu powstań chłopskich, które z czasem przeniosły się również na Okinawę.
Tłumiący zamieszki generał Toyotomi Hideyoshi zarządził m.in. konfiskatę broni wśród
chłopstwa tzw. katanagari (polowanie na miecze) posuniętą tak dalece, że chłopom nie
wolno było posiadać nawet noży. Liczne represje spowodowały powstanie organizacji,
których celem było nauczenie mieszkańców wsi metod walki bez użycia broni.
Za ojca sztuki karate (z języka japońskiego „kara” – pusta, „te” – ręka) uważa się
okinawskiego mistrza Gichina Funakoshi (1868-1957), twórcę stylu Shotokan.
Na obszarze całego Ryukyu dawał on pokazy „pustej ręki”, wywołując powszechny
podziw nie tylko najwyższych dostojników, ale również ekspertów sztuk walki m.in.
Jigoro Kano, twórcy judo. Efektem popularyzatorskiej działalności Funakoshi był
raport skierowany przez wizytatora szkolnego Shintaro Ogawę do rządu japońskiego,
w którym podkreślał on wychowawcze i zdrowotne zalety karate. Wkrótce nastąpiło też
oficjalne wprowadzenie tej sztuki walki do programu nauczania w okinawskich szkołach.
Funakoshi dał również pokaz karate w Budokuden w Kioto w roku 1915,
co sprawiło, że sztuka ta, obok judo, kendo i aikido, weszła w skład japońskiego
systemu budo. W świątyni Enkaku-Ji znajduje się obelisk poświęcony pierwszemu
propagatorowi sztuki „pustej ręki”, na którym obok imienia i nazwiska widnieje
napis: „Karate ni sente nashi”, czyli „Karate nigdy nie było techniką agresji”.
X
Historia Karate Kyokushin
Założycielem Kyokushinkai (jap. Stowarzyszenie Poszukiwaczy Najwyższej
Prawdy) był Japończyk Masutatsu Oyama (1927-1994). Życie tego człowieka było
niezwykłe - i to nie tylko dlatego, że całkowicie poświęcił je samodoskonaleniu
i popularyzacji sztuki walki w jej duchowych i fizycznych aspektach. Na uwagę
zasługuje fakt, że w roku 1945 Oyama wstąpił do oddziału lotników samobójców
(kamikadze), chcąc oddać życie za swą ukochaną ojczyznę – bo tak mawiał
o Japonii. Od śmierci uchroniło go wówczas zakończenie działań wojennych.
O nietuzinkowej osobowości Oyamy świadczy chociażby to, że już za życia nazwano
go „Ostatnim Samurajem”. Jak napisano w jednym z najbardziej prestiżowych
magazynów poświęconych dalekowschodnim sztukom walki „Black Belt”: „Oyama
nie tylko przejął najcięższy do spełnienia ideał Bushido (kodeksu etycznego
samurajów), lecz poszedł o krok dalej. Zwracał on uwagę na to, że stopień poświęcenia
– samozaparcie poprzez samodyscyplinę – jest wprost proporcjonalny do stopnia
odnoszonego sukcesu. Walka karate, kiedy na świecie istnieje broń palna, nie ma
już dzisiaj zasadniczego znaczenia. W czasie wojen wydaje się czymś archaicznym.
Jednakże dyscyplina Budo pozostaje w sercach kontynuatorów dzieła samurajskiego”.
W roku 1936 Masutatsu Oyama zdobył stopień mistrzowski w chińskiej sztuce walki
o nazwie kempo, a jako 17-letni student uniwersytetu w Takushoku zdał egzamin na
2 dan w karate, które trenował u najwybitniejszego mistrza tamtych czasów, Gichina
Funakoshi. Posiadał również 4 dan w judo. W roku 1947, po wygraniu mistrzostw
wszechstyli w Kioto, Oyama postanowił całkowicie poświęcić życie dalekowschodnim
sztukom walki. Wzorując się na buddyjskim mnichu Nichiren, który spędził wiele lat
na surowym treningu, Japończyk udał się samotnie na górę Kiyosumi. W pustelniczych
warunkach, przez 18 miesięcy doskonalił swoje umiejętności w sztuce karate i zen.
Po powrocie z gór, jako jedyny karateka w historii zdecydował się na pojedynek z bykiem.
Był przekonany, że tego typu walka pokaże, jak dalece udoskonalił swoje psychiczne i fizyczne
umiejętności. Starcie z potężnym zwierzęciem miało miejsce w Chibie i zakończyło
się zwycięstwem Oyamy. Byk został zabity poprzez jedno uderzenie pięścią między oczy.
Twórca Kyokushin postanowił propagować swoje karate na całym świecie. Podkreślał,
że jest ono nie tylko sztuką walki, ale przede wszystkim nośnikiem tradycji i kultury
Dalekiego Wschodu – wartości etycznych głoszonych przez Konfucjusza i Lao-
Tse. Oyama zawsze powtarzał swoim uczniom, że karate zaczyna się i kończy na
uprzejmości, i że o ile rozwój fizyczny jest początkiem sztuki walki, o tyle rozwój
duchowy jest celem ostatecznym.
Dla lepszego wyeksponowania zasad etycznych
Kyokushin Japończycy stworzyli siedmiopunktowy kodeks moralny tej sztuki
walki. Jest w nim mowa o obowiązku szanowania starszych i rodziców, dążeniu
do fizycznej i duchowej doskonałości oraz powstrzymaniu się od gwałtowności.
W 1952 roku Masutatsu Oyama wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie przez
jedenaście miesięcy dawał liczne pokazy sztuki Kyokushin. Stoczył między innymi
kilka pojedynków z bykami. Po jednej z walk dziennikarze prestiżowego .e New York
Timesa nazwali go „Boską Ręką”. Japończyk twierdził, że w walce można z łatwością
pokonać nawet 800-kilogramowego byka, pod jednym wszakże warunkiem – nie wolno
się go bać. Liczne podróże Oyamy po świecie sprawiły, że Kyokushin w krótkim czasie
stało się bardzo popularne. Obecnie uprawia je ponad 2 miliony ludzi na całym globie.
W roku 1974 Międzynarodowa Organizacja Kyokushin przyznała Masutatsu Oyamie
najwyższy stopień wtajemniczenia – 10 dan. „Ostatni Samuraj” był autorem kilkunastu
książek poświęconych zagadnieniom karate: „Co to jest karate?” (rok wydania 1958), „Oto
karate” (1965), „Dynamika karate” (1966), „Duch walki” (1972), „Droga Kyokushin”
(1976) i inne. Po śmierci legendarnego mistrza (26 kwietnia 1994 roku), przywódcą
światowego ruchu Kyokushin został Shokei Matsui (8 dan). To właśnie tego niespełna
37-letniego wówczas mężczyznę Masutatsu Oyama wyznaczył w swoim testamencie
jako sukcesora. Shokei Matsui jest mistrzem świata w Kyokushin, a także jednym
z nielicznych karateków, który z powodzeniem przeszedł test stu kumite. Od początku
przejęcia obowiązków prezydenta Międzynarodowej Organizacji Kyokushin Matsui
starał się unowocześnić jej struktury. Podobnie jak jego wielki poprzednik i nauczyciel
wiele podróżował po świecie. Ambicją Matsui jest wprowadzenie sztuki karate na
areny olimpijskie. Nowoczesność, która zawitała do Kyokushin jest jednak bardzo
wyważona – władze Międzynarodowej Organizacji Kyokushin pragną bowiem, by
główne przesłanie karate, wyrażające się w samodoskonaleniu psychiki i ciała, pozostało
niezmienione. Podobnie zresztą jak filozofia, której autorem był Masutatsu Oyama.
X
Osu no Seishin
Jest takie japońskie powiedzenie Ichi no ue ni san nen. Tłumaczone jako ‘trzy lata na skale’. To powiedzenie symbolizuje wytrwałość, którą powinniśmy się odznaczać przez cały czas. Jest to jedna z najważniejszych filozofii w Kyokushin. Sosai powtarzał, że dla karateka to powiedzenie powinno brzmieć Sekijo ju nen, czyli ‘dziesięć lat na skale’. Jeśli przeciętny człowiek musi wytrwać przez trzy lata karateka powinien z łatwością wytrwać dziesięć.
Kyokushin jest sztuką, która oferuje nam krótko- i długoterminowe cele. W końcu jednak zdajemy sobie sprawę, że ważniejszy od kopnięć, uderzeń i kata jest duch w sercach karateka. Uczy ich jak z wytrwałością i dojrzałością stawić czoła wyzwaniom dnia codziennego.
Pierwszą oznaką kultywacji ducha wytrwałości ma miejsce wtedy, kiedy nowoprzybyły uczeń porzuca podejście ‘po co się męczyć’ i zanim się podda podejmuje ze sobą walkę. Zrobi jeszcze jedną pompkę, jeszcze jeden przysiad. Począwszy od takiego skromnego początku jego pragnienia stają się coraz większe. Zaczyna traktować karate jako poważne wyzwanie, z którego może się wiele nauczyć o życiu. Jeden usiłuje zrozumieć kata i sens, jaki w sobie niesie, inny staje do trudnego kumite i uczy się że małe guzy czy siniaki są tak na prawdę rzeczą mało istotną biorąc pod uwagę fakt że stawką jest pokonanie samego siebie. Kumite w wielu sztukach walki nie ma nic wspólnego z rzeczywistością albo wcale nie istnieje. Kumite jest bardzo istotną rzeczą w treningu karateka. Jak miałby prawidłowo reagować jeżeli nie był by do tego przygotowany. Jak człowiek może wtedy docenić swoją odporność. Mądrym doświadczeniem może się okazać sytuacja, w której uderzasz swojego przeciwnika z przekonaniem, że jest to kończący cios a on dalej stoi na nogach z szerokim uśmiechem na twarzy. Jak ktoś może myśleć że wyjdzie cało z poważnej konfrontacji bez prawdziwego kumite. Najlepsze ostrze jest wytwarzane w najgorętszym ogniu.
Siła charakteru rozwija się dzięki ciężkim treningom i jest znana jako Osu No Seishin. Słowo osu pochodzi od oshi shinobu, co oznacza ‘ Wytrwanie pod naciskiem’. Odnosi się to do naszej woli w dążeniu do granic wytrwałości, aby przetrwać każdy rodzaj napięcia. W jego najgłębszym znaczeniu słowo to staje się wieloznaczne- osobista , usilna prośba do duszy aby stanąć do walki i przezwyciężyć słabostki ludzkiego ciała które są wszystkim tak dobrze znane.
X
Sentencje Masutatsu Oyamy
Wszystko co codziennie robisz jest odzwierciedleniem treningu, realizowaniem Drogi, Drogi Karate. Poddawanie siebie trudom treningów ma na celu pokonanie siebie i wytworzenie niewzruszonego ducha, a nie tylko siły fizycznej
Mas Oyama
Trzy Jakości i Cztery Zdolności i ich związek z kolorami
Istnieją trzy kolory podstawowe, które zmieszane w różnych proporcjach tworzą wszystkie inne kolory. Te kolory, czerwony, żółty i niebieski mają ścisły związek z Trzema Jakościami (Tamas, Rajas, Sattwa). Z pierwszą, trzecią i piątą czakrą, czyli z ciałem, umysłem i duchem.
Pierwszym kolorem mającym związek z Czterema Zdolnościami jest czerwony, najbardziej fizyczny z kolorów. Kolor ten symbolizuje podstawę kręgosłupa. Kolejnymi kolorami nawiązującymi do Czterech Zdolności jest mieszanka czerwonego i żółtego(Tamas/Rajas) czyli pomarańczowy. Niebieski pas nawiązuje właśnie do tej Zdolności. Jest to także nawiązanie do kości krzyżowej.
Kiedy ktoś prowadzi wewnętrzny dialog próbując dojść do porozumienia z instynktami które zatracają człowieka (Artha), poznać naturę dyscypliny i samokontroli (Dharma), jego świadomość skupia się na drugiej czakrze umiejscowionej poniżej lędźwiowego odcinka kręgosłupa. Jest to ośrodek Ognia, centrum aktywności, centrum decyzji gdzie rozstrzyga się czy karate całkowicie przepełni nasze życie. Po żółtym pasie następuje okres, kiedy karateka poświęca się treningom bardziej niż kiedykolwiek i kiedy postępy nie przychodzą już tak łatwo.
Dharma, trzecia z Czterech Zdolności nawiązuje do czakry znajdującej się w okolicy odcinka piersiowego, jest ona symbolizowana przez mieszankę żółtego i niebieskiego, czyli kolor zielony. Tutaj uczeń kieruje się swoją wolą. Jest to niełatwe zadanie. Należy porzucić zachowania charakterystyczne dla drugiej Zdolności Arthy i stać się odpowiedzialnym za samodyscyplinę i samokontrolę na poziomie zielonego pasa. Podjęcie takiej decyzji jest bardzo ważnym momentem w rozwoju człowieka. Przedtem jednostka jadła, spała, rozmnażała się i walczyła w obronie własnej jak każde inne zwierzę. To, co pozwala nam zachowywać się inaczej od zwierząt to samodyscyplina i potrzeba szukania sensu życia. Jest to właśnie przyczyna wyraźnej granicy pomiędzy żółtym a zielonym pasem. Jest to moment, kiedy uczeń przestaje być początkującym karateka.
Jest to bardzo duży krok. Jest to powód, dlaczego widzimy tak mało osób próbujących rozwinąć samokontrolę. Gdyby to było takie łatwe dojo nie byłoby wypełnione po brzegi każdego wieczora. Ten wspaniały zamiennik ignorancji jest wyraźnie za prosty. Jak często ludzie przestają trenować z najprostszych przyczyn. Bardzo łatwo zrezygnować z treningu, ponieważ wydaje się nam za ciężki. Gdzie więc tkwi błąd? Rzeczy nie są zawsze takie, jakie nam się wydają.
Jak mówi Tao Te Ching:
Droga, która jest jasna wydaję się ciemna.
Droga, która prowadzi do przodu wydaję się prowadzić w tył.
Droga, która jest prosta wydaje się nierówna.
Ostatnia z Czterech Zdolności to Moksha, symbolizuje ją kolor ciemny niebieski. Kiedy uwaga skupia się na tym punkcie, człowiek prowadzony jest przez Ducha, który jest wszystkowiedzącym przewodnikiem. Kolor ten symbolizuje oświecenie i doskonałość.
W karate ten kolor jest najbliższy czarnemu. Jeśli by się przyjrzeć z bliska czarnemu pasowi, można dostrzec, że jest to bardzo ciemny odcień niebieskiego. Kiedy czarna farba płowieje przybiera delikatny odcień niebieskiego.
Istotną sprawą, jeżeli chodzi o trening jest zapamiętanie, że najważniejszym i niezbędnym składnikiem treningu jest właśnie trening. Kiedy twoi przyjaciele marnują czas na nieważnych szaleństwach, ty skoncentruj się na swoim treningu. Kiedy pojawią się jakiekolwiek pytania do których chciałbyś znać odpowiedzi trening zapewni ci podpowiedź. Te następujące wskazówki zaczerpnięte zostały Karate-do: My Way of Life autorstwa Gichin Funakoshi:
1. Podczas treningu musisz być śmiertelnie poważny. Kiedy to mówię mam na myśli że przez cały czas powinieneś być rozsądnie uważny. Oznacza to, że twój przeciwnik powinien być nieustannie obecny w twoich myślach, kiedy siadasz, wstajesz, chodzisz czy kiedy podnosisz ramiona.
Możesz trenować bardzo długo, ale jeśli będziesz ruszał rękoma, nogami i podskakiwał jak marionetka, nauka karate nie będzie się niczym różniła od nauki tańca. Nigdy nie dotrzesz do sedna sprawy, nie zrozumiesz kwintesencji karate-do. Bycie śmiertelnie poważnym jest nie tylko konieczne dla tych, którzy podążają Karate-do, ale także dla każdego w jego codziennym życiu, ponieważ życie jest jedną wielką walką o przetrwanie. Jeśli ktoś sądzi, że po porażce przyjdzie kolejna szansa nigdy nie osiągnie w życiu większego sukcesu.
2. Trenuj wkładając w to całe swoje serce i duszę nie przejmując się zbytnio o teorię. Za często człowiek, któremu brakuje niezbędnych wartości w nią właśnie ucieka. Treningu nie można wykonać słowami, ale ciałem. Inni opanowali kata, które ty ćwiczysz. Dlaczego ty nie możesz tego dokonać? Czy coś jest z tobą nie tak? Te pytania musisz skierować do samego siebie, później musisz trenować aż padniesz z wyczerpania, następnie powtarzaj wszystko od początku. To, czego nauczyłeś się słuchając innych zapominasz bardzo szybko, to czego nauczyłeś się całym swoim ciałem zapamiętasz do końca życia.
3. Nie bądź zadufany w sobie i unikaj i dogmatyzmów. Człowiek, który się przechwala nigdy nie zasłuży sobie na prawdziwy szacunek. W karate to zwykle początkujący przechwalają się lub popisują. Postępując tak jednak plamią nie tylko swój honor, ale także sztuki jaką wybrali.
4. Staraj się widzieć siebie takiego jakim jesteś, zawsze dopatruj się dobra w uczynkach innych. Każdy z nas ma swoje wady i zalety. Staraj się naśladować dobre rzeczy, które dostrzegasz u innych i unikać tych złych.
5. Przestrzegaj zasad moralnych w twoim codziennym życiu, czy to publicznie czy prywatnie. Jest to reguła, która wymaga najdokładniejszego przestrzegania... Często powtarzam moim młodszym kolegom, że nikt nie jest wstanie osiągnąć doskonałości w Karate-do dopóki nie uzmysłowi sobie, że jest ważniejsza od wszystkiego innego. Jest wiarą, drogą życia.
X
Najwybitniejsi zawodnicy w historii Kyokushin
Makoto Nakamura – jak na wojownika ważącego 120 kg, Nakamura był obdarzony ogromną szybkością, która w połączeniu z potężnymi ciosami, mocnymi kopnięciami i srogim stylem walki czyniła go przeciwnikiem praktycznie nie do powstrzymania. W swojej szczytowej formie, Nakamura był niewątpliwie zawodnikiem, który wzbudzał największy strach i do dziś pozostaje jedynym, któremu udało się dwukrotnie zwyciężyć w Mistrzostwach Świata. Jest nadal pamiętany ze swoich wspaniałych walk, które stoczył w drodze po dwa tytuły mistrzowskie oraz z finałów Otwartych Mistrzostw Japonii, które również w cuglach wygrał.
Sukcesy Nakamury
3rd World Tournament 1984 – 1. miejsce
2nd World Tournament 1979 – 1. miejsce
13th All Japan Tournament 1981 – 2. miejsce
12th All Japan Tournament 1980 – 2. miejsce
11th All Japan Tournament 1979 – 1. miejsce
10th All Japan Tournament 1978 – 3. miejsce
9th All Japan Tournament 1977 – 3. miejsce
Keiji Sanpai – jest wcieleniem ducha walki Kyokushin. To, że nigdy nie poddał się, jest świadectwem jego zadziwiającego charakteru. Najlepiej uwidoczniło się to podczas finału trzecich Mistrzostw Świata, gdzie walczył z czterema złamanymi żebrami, przez cztery dogrywki, w pojedynku, który trwał 10 minut. Senpai stał się pierwszym zawodnikiem, który wygrał trzy razy z rzędu Mistrzostwa Japonii. Do finału tych zawodów docierał pięć razy z rzędu. Jest również jednym z trzech zawodników, którzy dwukrotnie walczyli w finale Mistrzostw Świata (niestety, dwukrotnie przegrał ze swoim odwiecznym przeciwnikiem Nakamurą). Sześć lat po zakończeniu kariery, Senpai ukończył Test 100 Kumite.
Sukcesy Senpaia
3rd World Tournament 1984 – 2. miejsce (przegrana z Nakamurą)
2nd World Tournament 1979 – 2. miejsce (przegrana z Nakamurą)
14th All Japan Tournament 1982 – 1. miejsce
13th All Japan Tournament 1981 – 1. miejsce
12th All Japan Tournament 1980 – 1. miejsce
11th All Japan Tournament 1979 – 2. miejsce
10th All Japan Tournament 1978 – 2. miejsce
9th All Japan Tournament 1977 – 6. miejsce
8th All Japan Tournament 1976 – 5. miejsce
Test 100 Kumite – 1990 rok
Kenji Midori – był jednym z najbardziej filigranowych zawodników Kyokushin, ważył około 70 kg. Słabe warunki fizyczne nadrabiał bezbłędną techniką i zdolnością do zadawania sprytnych, nokautujących ciosów. Wspaniale walczył w IV Mistrzostwach Świata, do momentu przegranej z legendarnym Brytyjczykiem, Michaelem Thompsonem. Midori otrzymał promocję do V Mistrzostw Świata, dzięki wywalczeniu po raz trzeci tytułu wagowego Mistrza Japonii. Dotarł do finału Otwartych Mistrzostw Japonii. Wiele jego występów było bardzo elektryzujących, wiele ze swoich walk wygrał przez ippon. W 1991 roku został Mistrzem Świata – walczył fantastycznie, pokonując niesamowitego Shichinhoe, miażdżącego Kurosawę i zwyciężając w finale mistrza Japonii, Masudę. Obecnie Prezydent WKO NPO - najliczniejszej organizacji karate kyokushin na świecie. Jego marzeniem jest przekroczyć liczbę 100 reprezentacji krajowych w rywalizacji sportowej oraz przystąpienie Shin - kyokushin do rodziny olimpijskiej. Aktualnie WKO NPO jest członkiem komisji antydopingowej przy MKOL.
Sukcesy Midoriego
5th World Tournament 1991 – 1. miejsce
4th World Tournament 1987 – runda “Last 16” (przegrana z Thompsonem)
22nd All Japan Tournament 1990 – 2. miejsce
17th All Japan Tournament 1985 – 5. miejsce
7th All Japan Weight Tournament 1990 – 1. miejsce
4th All Japan Weight Tournament 1987 – 1. miejsce
2nd All Japan Weight Tournament 1985 – 1. miejsce
Sursee Cup 1988 – 2. miejsce
Akiyoshi Matsui – był jednym z najlepszych techników Kyokushin. Jego „timing” był tak perfekcyjny, że umożliwiał mu punktowanie przeciwników za pomocą technik nokautujących, ulubionych przez niego jodan mawashi geri i ushiro mawashi geri. W wieku siedemnastu lat Matsui był czwarty w swoim pierwszym występie na Otwartych Mistrzostwach Japonii, siedem lat później zakończył karierę zawodniczą. W tym zadziwiająco krótkim czasie zdołał wygrać Mistrzostwa Świata, pokonując Andy’ego Huga w finale i Michaela Thompsona w półfinale. Dwukrotnie zwyciężył Otwarte Mistrzostwa Japonii i ukończył Test 100 Kumite. Obecnie stoi na czele IKO-1.
Sukcesy Akiyoshiego Matsui
4th World Tournament 1987 – 1. miejsce
3rd World Tournament 1984 – 3. miejsce (przegrana z Sanpei)
18th All Japan Tournament 1986 – 1. miejsce
17th All Japan Tournament 1985 – 1. miejsce
14th All Japan Tournament 1982 – 3. miejsce
13th All Japan Tournament 1981 – 3. miejsce
12th All Japan Tournament 1980 – 4. miejsce
Test 100 Kumite – 1986 rok
KRAJ: Szwajcaria
Andy Hug - jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w środowisku sztuk walki.
Utytułowany szwajcarski karateka i zawodnik K-1.
Sukcesy Andy Huga
1993 - Karate World Cup '93 - 2. miejsce
1992 - Karate World Cup '92 - 1. miejsce
1991 - Mistrzostwa Europy Kyokushin - 1. miejsce
1988 - International Super-Cup - 1. miejsce
1988 - 4-te Mistrzostwa Świata Kyokushin - 2. miejsce
1987 - Mistrzostwa Europy Kyokushin - 2. miejsce
1985 - Mistrzostwa Europy Kyokushin - 1. miejsce
Ibutsu Cup - 1. miejsce (1983, 1985, 1989)
Kenji Yamaki – jest kolejnym z wielkich japońskich zawodników, który przy wadze przekraczającej 100 kg posiadał wspaniałą technikę, co pozwalało mu pokonać wielu przeciwników, nokautując ich niewiarygodnie silnymi ciosami i low kickami. Dzięki temu, że był trzeci w XVIII Mistrzostwach Japonii, awansował do Mistrzostw Świata. Tam przegrał po dogrywce przez tameshiwari, po epickiej walce z brazylijską legendą, Ademirem da Costą. Cztery lata później Yamaki dotarł do ćwierćfinału, gdzie został pokonany przez Kurosawę. Na VI Mistrzostwach Świata pokonał Kurosawę w ćwierćfinale, wykazując się perfekcyjnym przygotowaniem. Na tym turnieju zdobył tytuł mistrza świata. Yamaki zakończył karierę zawodniczą w glorii chwały, jako aktualny mistrz świata i Japonii. Zaliczył również Test 100 Kumite.
Sukcesy Yamakiego
6th World Tournament 1995 (IKO-1) – 1. miejsce
5th World Tournament 1991 – 5. miejsce (przegrana z Kurosawą)
4th World Tournament 1987 – runda “Last 32” (przegrana z A. Da Costą)
26th All Japan Tournament 1994 – 1. miejsce
21st All Japan Tournament 1989 – 1. miejsce
20th All Japan Tournament 1988 – 3. miejsce
18th All Japan Tournament 1986 – 3. miejsce
10th All Japan Weight Tournament 1993 – 1. miejsce
Test 100 Kumite – 1995 rok
Kunihiro Suzuki –
Sukcesy Suzukiego
8th World Tournament 2003 (IKO-2) – 1ª posicion
7th World Tournament 1999 (IKO-2) – 5ª posición
6th World Tournament 1996 (IKO-2) – 2ª posición
34th All Japan Tournament 2002 (IKO-2) – 1ª posición
33rd All Japan Tournament 2001 (IKO-2) – 1ª posición
32nd All Japan Tournament 2000 (IKO-2) – 1ª posición
30th All Japan Tournament 1998 (IKO-2) – 3ª posición
29th All Japan Tournament 1997 (IKO-2) – 2ª posición
28th All Japan Tournament 1996 (IKO-2) – 2ª posición
12th All Japan Weight Tournament (IKO-2) 1995 – 1ª posición
10th All Japan Weight Tournament 1993 – 2ª posición
9th All Japan Weight Tournament 1992 – 2ª posición
Test 100 Kumite – 1995 rok
Takayuki Tsukagoshi – zawodnik od początku kariery sportowej walczący w organizacji Shinkyokushin.
Ważący aż 115 kg przy wzroście 180 cm.
Sukcesy Tsukagoshiego
17th All Japan Weight Category Championships (IKO-2) - Final 8
18th All Japan Weight Category Championships (IKO-2) - 2 miejsce
20th All Japan Weight Category Championships (IKO-2) - 1 miejsce
33rd All Japan Open Tournament (IKO-2) - 3 miejsce
34th All Japan Open Tournament (IKO-2) - 7 miejsce
36th All Japan Open Tournament (IKO-2) - 1 miejsce
38th All Japan Open Tournament (IKO-2) - 2 miejsce
8th World Open Tournament 2003 (IKO-2) - 3 miejsce
9th World Open Tournament 2007 (IKO-2) - 1 miejsce
10th All Japan Weight Tournament 1993 – 1. miejsce
Test 100 Kumite – 1995 rok
Hiroki Kurosawa – do dnia dzisiejszego Kurosawa pozostaje symbolem bezlitosnych ataków i miażdżących low kicków. Bez wątpienia nie było wcześniej, ani później zawodnika, który z taką łatwością „niszczył” przeciwników. Kurosawa wdarł się przebojem na scenę turniejową w 1984 roku, kiedy został pierwszym zawodnikiem, który wygrał Mistrzostwa Japonii w debiucie. Dobrą passę kontynuował rok później, kiedy dotarł do finału, w którym przegrał z Matsui. W swoich pierwszych Mistrzostwach Świata dotarł do ćwierćfinału, nie mógł jednak walczyć z powodu licznych kontuzji, których doznał we wspaniałej, zwycięskiej walce z Holendrem Peterem Smitem. Cztery lata później, w V Mistrzostwach Świata, poszedł krok dalej i dotarł do pierwszej czwórki, gdzie przegrał z późniejszym mistrzem, Kenji Midori. W 1995 roku, w swoich trzecich Mistrzostwach Świata, Kurosawa osiągnął coś, co nie udało się żadnemu innemu zawodnikowi – dotarł do pierwszej ósemki po raz trzeci. Niestety w kolejnej walce przegrał ze swoim odwiecznym rywalem Yamakim, późniejszym zwycięzcą. Później Kurosawa próbował jeszcze sił w turniejach full contact w Japonii.
Sukcesy Kurosawy
6th World Tournament 1995 (IKO-1) – 6. miejsce (przegrana z Yamakim)
5th World Tournament 1991 – 3. miejsce (przegrana z Midorim)
4th World Tournament 1987 – 6. miejsce (przegrana z Thompsonem – kontuzja)
25th All Japan Tournament 1993 – 6. miejsce
17th All Japan Tournament 1985 – 2. miejsce
16th All Japan Tournament 1984 – 1. miejsce
10th All Japan Weight Tournament 1993 – 3. miejsce
8th All Japan Weight Tournament 1991 – 4. miejsce
4th All Japan Weight Tournament 1987 – 2. miejsce
Hajime Kazumi – „ostatnia twierdza Japonii” jest jednym z najbardziej utytułowanych zawodników Kyokushin. Już w wieku dwudziestu lat Kazumi miał na koncie zwycięstwa z kilkoma czołowymi zawodnikami. W tamtym okresie awansował do finału Mistrzostw Japonii. Od tamtego czasu Kazumi nigdy nie zakończył zawodów poniżej drugiego miejsca. Jego prosty, ale bardzo efektywny styl uderzania i miażdżące kombinacje low kicków, pomogły mu dotrzeć do finału Mistrzostw Japonii sześć razy z rzędu. Wygrał cztery z nich, bijąc rekord Keiji Senpai. Dwukrotnie dotarł do finału Mistrzostw Świata, gdzie przegrał z Yamakim i później Filho przez „deski”. Kazumi został złotym medalistą II Wagowych Mistrzostw Świata w Osace w 2001 roku, a dwanaście miesięcy później zdobył swój piąty tytuł Mistrza Japonii. Obecnie prowadzi własną szkołę „Kazumi Dojo”, a jego podopieczni próbują swoich sił w różnych stylach walki.
Sukcesy Kazumiego
7th World Tournament 1999 (IKO-1) – 2. miejsce (przegrana z Filho)
6th World Tournament 1995 (IKO-1) – 2. miejsce (przegrana z Yamakim)
2nd World Weight Tournament 2001 (IKO 1) – 1. miejsce
34th All Japan Tournament 2002 (IKO-1) – 1. miejsce
30th All Japan Tournament 1998 (IKO-1) – 1. miejsce
29th All Japan Tournament 1997 (IKO-1) – 1. miejsce
28th All Japan Tournament 1996 (IKO-1) – 1. miejsce
26th All Japan Tournament 1994 – 2. miejsce
25th All Japan Tournament 1993 – 1. miejsce
24th All Japan Tournament 1992 – 2. miejsce
1st World Team Cup 1998 (IKO 1) – 1. miejsce
Test 100 Kumite – 1999 rok
Norichika Tsukamoto – jest zawodnikiem, którego zwinność i technika przeczą jego budowie. Jak na zawodnika, który ma ponad 190 cm wzrostu i waży ponad 90 kg, posiada ogromny zasób technik nokautujących. W wieku zaledwie 19 lat Tsukamoto ukończył Wagowe Mistrzostwa Japonii w pierwszej czwórce i później, w tym samym roku, był szósty w Otwartych Mistrzostwach Japonii. Wielu oglądających jego walki podczas tych dwóch turniejów, widziało w nim przyszłą gwiazdę. Nikt jednak nie przypuszczał, że jego rozwój będzie tak błyskawiczny – zwycięży w swoich pierwszych Mistrzostwach Świata i potwierdzi klasę, wygrywając dwa razy w kolejnych Mistrzostwach Japonii oraz w pierwszym Pucharze Świata. Po kilkuletniej przerwie Tsukamoto wywalczył drugie miejsce w XXXIV Mistrzostwach Japonii w 2002 roku.
Sukcesy Tsukamoto
6th World Tournament 1996 (IKO-2) – 1. miejsce
7th World Tournament 1999 (IKO-2) – runda “Last 16” (przegrana z Bacakiem)
1st World Cup 1997 (IKO-2) – 1. miejsce
34th All Japan Tournament 2002 (IKO-2) – 2. miejsce
29th All Japan Tournament 1997 (IKO-2) – 1. miejsce
28th All Japan Tournament 1996 (IKO-2) – 1. miejsce
17th All Japan Weight Tournament 2000 (IKO-2) – 1. miejsce
15th All Japan Weight Tournament 1998 (IKO-2) – 1. miejsce
11th All Japan Weight Tournament 1994 – 4. miejsce
Akira Masuda – na tatami, pomimo bycia perfekcyjnym technikiem, Masuda polegał głównie na swoich silnych ciosach i mawashi geri na wszystkie strefy. W połączeniu z wyjątkowymi zdolnościami, techniki te były niezwykle skuteczne. W wieku zaledwie 20 lat Masuda zajął ósme miejsce w Mistrzostwach Japonii. W następnych latach znów osiągał sukcesy, zdobywając lokaty na podium. Na IV Mistrzostwach Świata Masuda był wyjątkowy, pokonał wielu twardych rywali, przegrywając dopiero w półfinale z Andy Hugiem. W 1990 roku Masuda w końcu spełnił swoje ambicje, wygrywając Mistrzostwa Japonii i w następnym roku kończąc Test 100 Kumite. Te osiągnięcia stawiały go w roli jednego z faworytów w V Mistrzostwach Świata, w których spisał się rewelacyjnie i dotarł do finału. W nim przegrał „na deski” z fenomenalnym wówczas Kenji Midorim. Cztery lata później Masuda wyrównał rekord Kurosawy, kiedy to po raz trzeci znalazł się w pierwszej ósemce Mistrzostw Świata IKO-2, przegrywając z późniejszym zwycięzcą, Norichiką Tsukamoto. Obecnie jest jednym z liderów organizacji IKO-2.
Sukcesy Masudy
6th World Tournament 1996 (IKO-2) – 5. miejsce (przegrana z Tsukamoto)
5th World Tournament 1991 – 2. miejsce (przegrana z Midori)
4th World Tournament 1987 – 3. miejsce (przegrana z Hugiem)
3rd World Tournament 1984 – 9. miejsce (przegrana z Onishi)
22nd All Japan Tournament 1990 – 1. miejsce
21st All Japan Tournament 1989 – 4. miejsce
18th All Japan Tournament 1986 – 2. miejsce
17th All Japan Tournament 1985 – 3. miejsce
15th All Japan Tournament 1983 – 5. miejsce
Test 100 Kumite – 1991 rok
Yashuri Shichinohe – nazwany przez Michela Wedela japońskim „Wściekłym Bykiem”, był agresywnym zawodnikiem, który zwykł zasypywać swoich przeciwników gradem ciosów, robiąc użytek ze swych 100 kg wagi i ponad 190 cm wzrostu. Uwielbiał nękać rywali miażdżącymi hakami. Po zajęciu piątego miejsca w Otwartych Mistrzostwach Japonii i wygraniu trzech Wagowych Mistrzostw Japonii, Shichinohe został wybrany do reprezentacji Japonii na IV Mistrzostwa Świata, gdzie walcząc wspaniale zajął siódme miejsce, przegrywając po fantastycznej walce z Masudą. Cztery lata później, dodawszy do swej kolekcji kolejny tytuł Mistrza Japonii, Shichinohe powtórzył swój sukces zajmując w V Mistrzostwach Świata siódme miejsce.
Sukcesy Shichinohego
5th World Tournament 1991 – 7. miejsce (przegrana z Midorim)
4th World Tournament 1987 – 7. miejsce (przegrana z Masudą)
25th All Japan Tournament 1993 – 4. miejsce
24th All Japan Tournament 1992 – 4. miejsce
18th All Japan Tournament 1986 – 5. miejsce
8th All Japan Weight Tournament 1991 – 2. miejsce
6th All Japan Weight Tournament 1989 – 1. miejsce
4th All Japan Weight Tournament 1987 – 1. miejsce
2nd All Japan Weight Tournament 1985 – 1. miejsce
1st All Japan Weight Tournament 1984 – 1. miejsce
Hitoshi Kiyama – zwrócił na siebie uwagę, wygrywając pierwsze Wagowe Mistrzostwa Świata w 1997 roku. W następnym roku był trzeci w Otwartych Mistrzostwach Japonii i został członkiem reprezentacji Japonii, która zdobyła Puchar Świata. Rok 1999 był bardzo pechowy dla Kiyamy – przegrał on w drugiej rundzie Mistrzostw Świata z praktycznie nieznanym Simphiwe Dlulanem z RPA. Od tamtego momentu Kiyama nigdy nie oglądał się za siebie i wygrywał kolejno Otwarte Mistrzostwa Japonii i Wagowe Mistrzostwa Świata (kategoria ciężka). To na tych mistrzostwach Kiyama, pokazał pełnię swoich możliwości, prezentując spektakularne mawashi geri jodan i ushiro mawashi geri jodan, w połączeniu z doskonałymi ciosami i low kickami. Właśnie ta kombinacja odwróciła losy walki finałowej z doskonałym zawodnikiem rosyjskim, Sergiejem Osipowem, kiedy to bezustanna presja i agresywność pozwoliła Kiyamie osiągnąć sukces. W następnym roku Kiyama został jednym z nielicznych, którym udało się trzy razy z rzędu dotrzeć do finału Otwartych Mistrzostw Japonii. W decydującej o złotym medalu bitwie przegrał z japońską legendą, Hajime Kazumim. W VIII Mistrzostwach Świata nie zawiódł i pewnie wygrał cały turniej. Jego wszechstronność techniczna sprawia, że jest trudnym przeciwnikiem dla wszystkich. Kiyama potrafi nawiązać walkę z każdym, co przyczyniło się do jego zwycięstwa w mistrzostwach globu. W finale pokonał rewelację turnieju – Sergieja Plechanowa z Rosji.
Sukcesy Kiyamy
8th World Tournament 2003 – 1. miejsce
2nd World Weight Tournament 2001 (IKO-1) – 1. miejsce
1st World Weight Tournament 1997 (IKO-1) – 1. miejsce
34th All Japan Tournament 2002 (IKO-1) – 2. miejsce
33rd All Japan Tournament 2001 (IKO-1) – 1. miejsce
32nd All Japan Tournament 2000 (IKO-1) – 1. miejsce
30th All Japan Tournament 1998 (IKO-1) – 3. miejsce
European Championships 2000 (IKO-1) – 1. miejsce
1st World Team Cup 1998 (IKO-1) – 1. miejsce
RYU NARUSHIMA
KRAJ: Japonia
FILIA: Honbu
FUNKCJA: Instruktor
DATA URODZENIA: 5 września 1968
WZROST: 168 cm
WAGA: 70 kg
SUKCESY: 6 World Tournament (nagroda techniczna), World Weight Category '97 (w wadze średniej zajął 3. miejsce), 13. All Japan Weight Category (zwycięzca w wadze średniej), 12. All Japan Weight Category (zwycięzca w wadze lekkiej), 11. All Japan Weight Category (zwycięzca w wadze lekkiej)
WAZA: Jodan mawashigeri
RYUTA NOJI
KRAJ: Japonia
FILIA: Jyosai Sangenjaya
FUNKCJA: Uchideshi
DATA URODZENIA: 9 października 1978
WZROST: 185 cm
WAGA: 95 kg
SUKCESY: 28. All Japan Best 16 (nagroda zawodnicza)
WAZA: Jodan mawashigeri
YOSHIHIRO TAMURA
KRAJ: Japonia
FILIA: Yosai Kanagawa / Shonan
FUNKCJA: Instruktor
DATA URODZENIA: 14 czerwca 1965
WZROST: 176 cm
WAGA: 100 kg
SUKCESY: World Weight Category '97 (w wadze ciężkiej zajął 5. miejsce), 29. All Japan (4 miejsce), 25. All Japan (2. miejsce), 24. All Japan (zwycięzca), 21. All Japan (2. miejsce), 12. All Japan Weight Category (w wadze ciężkiej zajął 2 miejsce), 9. All Japan Weight Category (zwycięzca w wadze ciężkiej), 8. All Japan Weight Category (zwycięzca w wadze ciężkiej), 5. All Japan Weight Category (w wadze ciężkiej zajął 4 miejsce)
WAZA: Gedan mawashigeri, Chudantsuki, Hizauchi
FRANCISCO ALVES FILHO
KRAJ: Brazylia
FILIA: Honbu
FUNKCJA: Instruktor
DATA URODZENIA: 10 stycznia 1971
WZROST: 187 cm
WAGA: 105 kg
SUKCESY: 6. World Tournament (3. miejsce), 5. World Tournament Best 16 (nagroda za najlepsze walki), World Weight Category '97 (zwycięzca w wadze ciężkiej), Mini-World '94 (zwycięzca), 7. South American Championships (zwycięzca), 6. South American Championships (zwycięzca), 5. South American Championships (zwycięzca), mistrzostwa Brazylii 1990, 1991, 1992 (zwycięzca), mistrzostwa Urugwaju 1991 (zwycięzca), Test 100 Kumite – zaliczony w 1995 roku
WAZA: Jodan mawashigeri
GLAUBE FEITOSA
KRAJ: Brazylia
FILIA: Sao Paulo
FUNKCJA: Instruktor
DATA URODZENIA: 9 kwietnia 1973
WZROST: 195 cm
WAGA: 98 kg
SUKCESY: mistrzostwa Brazylii 1996 (zwycięzca), Puchar Ameryki 1997 (zwycięzca), mistrzostwa Brazylii 1995 (2. miejsce), 7. South American Championships (2. miejsce), 6. South American Championships (3. miejsce), Mini-World 1994 (2. miejsce), World Weight Category '97 (w wadze ciężkiej zajął 2. miejsce)
WAZA: Jodan Hizageri
NICHOLAS PETTAS
KRAJ: Dania
FILIA: Honbu
FUNKCJA: Instruktor
DATA URODZENIA: 23 stycznia 1973
WZROST: 180 cm
WAGA: 95 kg
SUKCESY: 6. World Tournament (5. miejsce), World Weight Category '97 (w wadze ciężkiej zajął 3. miejsce), 26. All Japan (w najlepszej „16”), 11. All Japan Weight Category (w wadze ciężkiej zajął 3. miejsce), Puchar Europy 1995 (zwycięzca w wadze ciężkiej)
WAZA: Kakato otoshi
Toru Okamoto
KRAJ: Japonia
FILIA:
FUNKCJA:
DATA URODZENIA:
WZROST:
WAGA:
SUKCESY:
7th World Tournament 1999 (IKO-2) – 1st
6th World Tournament 1996 (IKO-2) – 7th
1st World Cup 1997 (IKO-2) – 2nd
30th All Japan Tournament 1998 (IKO-2) – 1st
29th All Japan Tournament 1997 (IKO-2) – 7th
28th All Japan Tournament 1996 (IKO-2) – 3rd
26th All Japan Tournament 1994 – 4th
25th All Japan Tournament 1993 – 3rd
24th All Japan Tournament 1992 – 3rd
13th All Japan Weight Tournament 1996 (IKO-2) – 1st
X
Sto kumite - Najważniejszy test Ducha Osu
W Kyokushin istnieje ostateczny test fizycznej i psychicznej wytrwałość. Kiedy ktoś zdaje na shodan musi przejść czterdzieści rund ciężkiego kumite. Czarny pas może także spróbować swoich sił w wymagającym teście ‘Pięćdziesiąt Kumite’. Jednak najważniejszym sprawdzianem ‘Ducha Osu’ jest ‘Sto Kumite’. Pojedynki odbywają się jeden po drugim, a każdy z nich trwa dwie minuty.
Sosai Oyama przejął ten pomysł z tradycji takich testów w różnych sztukach walki. Yamaoka Tesshu, dziewiętnastowieczny wielki mistrz miecza, który wynalazł Hokushin Itto-Ryu i którego Sosai Oyama cytował w swojej książce „ The Kyokushin Way”, ukończył hyakunin tachi, albo ‘ sto pojedynków, gdzie stawił czoła stu przeciwnikom pokonując ich wszystkich.
W mniej zamierzchłych czasach, Masahiko Kimura, najbardziej znany zawodnik judo, był następnym, który dokonał takiego czynu. Sosai Oyama był bliskim przyjacielem Kimury i twierdził, że była to jedyna osoba jaką znał, która trenowała tak samo ciężko, a nawet ciężej niż on sam. Kimura na macie był niezwyciężony. Wygrywał All-Japan Judo Tournament dwanaście lat z rzędu. Jego passa została przerwana przez Drugą Wojnę Światową, kiedy to nie były rozgrywane żadne turnieje, ale ci, którzy go znali i podziwiali nie mieli wątpliwości, że i te zwycięstwa należałyby do Kimury.
Jedyną osobą, która mogłaby polepszyć ten rezultat jest Yasuhiro Yamashita. Zdobywał on tytuły Japanese Open przez dziewięć kolejnych lat od 1977do 1985. Yamashita zdobył także złoty medal w kategorii otwartej na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles w 1984. Do roku, 1985 kiedy to odszedł na emeryturę Yamashita Yamashita odniósł 204 zwycięstwa w turniejach w przeciągu ośmiu lat.
Kimura jest uważany w judo za taką samą osobę jak Oyama w karate. Jest w Japonii takie powiedzenie: Przed Kimurą nie było Kimury, po Kimurze nie będzie Kimury. To powiedzenie w świecie karate możemy spokojnie odnieść do Oyamy.
Mówi się, że Kimura odbył Hyakunin nage przez dwa kolejne dni. Nie został wtedy pokonany ani razu przez dwustu czarnych pasów, którzy dawali z siebie wszystko żeby wypaść jak najlepiej.
Mając na uwadze te przypadki Oyama postanawia poddać próbie także swoją siłę. Przez trzy kolejne dni postanawia walczyć ze stu przeciwnikami. Sto pojedynków Tesshu, dwieście walk Kimury i trzysta Oyamy.
Jako przeciwników Oyama wybiera najlepszych uczniów ze swojego dojo. Mieli oni walczyć po kolei aż Oyama ukończy trzysta rund. Pokonał ich wszystkich, cierpiąc przy tym poważną kontuzję, ani razu jednak nie pomyślał ażeby dać spokój swojemu przedsięwzięciu.
Każdy z przeciwników miał walczyć z Oyamą około czterech razy w ciągu trzech dni, ale niektórzy nie mogli kontynuować swoich walk już po pierwszym razie na skutek kontuzji odniesionych po otrzymaniu zbyt mocnych ciosów. Niektórzy mówią, że Oyama chciał kontynuować swoje pojedynki jeszcze czwartego dnia, ale nie było wystarczającej liczby przeciwników. Tego niesamowitego wyczynu Oyama dokonał po swoim samotnym treningu w górach w tym samym czasie, kiedy rozpoczął walki z bykami. Takiego czynu mógł dokonać tylko ktoś nieprzeciętny.
Ci, którzy trenują karate mogą spróbować wyobrazić sobie jakiego wysiłku wymaga takie osiągniecie. Cztery godziny wytężonego kumite przez trzy kolejne dni. Przeciętnie w czasie treningu sparingi zajmują piętnaście do dwudziestu minut. Trenując w taki sposób pięć razy w tygodniu otrzymamy około półtorej godziny kumite. Wprawdzie w okresie przygotowań do egzaminu czy turnieju ilość sparingów zwiększa się, ale nacisk położony jest raczej na poprawę kondycji i unikanie jakichkolwiek kontuzji.
Zawodnik, który wygrywa turniej taki jak Mistrzostwa Świata ma do przejścia około siedmiu do ośmiu rund ciężkiego kumite przeważnie w ciągu trzech dni. Biorąc pod uwagę dogrywki, walki zawodnika nie przekraczają w sumie trzydziestu minut. Nie należy tu także zapomnieć o czasie przeznaczonym na odpoczynek i możliwość zajęcia się kontuzjami między rundami. Nie da się tego porównać do trzystu walk bez odpoczynku. Bokser może to porównać do trzystu rund każdej z innym przeciwnikiem przez trzy dni. Dla zawodnika grającego w piłkę nożną mogłoby to oznaczać trzy mecze w Wielkim Finale przez trzy kolejne dni z przeciwnikiem zmieniającym się co dziesięć minut i nawet jednej minuty przerwy. Dla przeciętnej osoby znalezienie porównania jest prawdopodobnie niemożliwe.
Nawet w dzisiejszych czasach super atletów, których treningi są opracowywane za pomocą zaawansowanych programów komputerowych, prawdopodobnie nie ma człowieka, który mógłby powtórzyć ten niesłychany wyczyn Oyamy.
Przykład został dany i Mas Oyama zajął się trenowaniem karateka, aby i oni mogli przejść taki test jako część egzaminu na czwarty i piąty dan. Szybko jednak odkrył, że najważniejszym elementem wcale nie była wytrzymałość fizyczna, lecz odpowiednie podejście do życia- niezwyciężona siła woli, odwaga i determinacja.
Karateka musi nie tylko ukończyć sto rund kumite, aby odnieść sukces musi spełnić jeszcze inne wymagania. Jeśli zostanie znokautowany nie może pozostać na podłodze dłużej niż pięć sekund. Musi wyraźnie wygrać więcej niż pięćdziesiąt procent walk.
Tylko dziewięć osób w ciągu 35 lat ( licząc od testu 300 kumite Mas Oyamy) sprostało wymaganiom tego testu. Pierwszym był Steve Arneil z Anglii, ósmy dan, który ukończył test w wieku 30 lat w 1965. Pięć miesięcy później taki sam sukces odniósł Tadashi Nakamura, następnie Shingeru Oyama (1966), Luke Hollander (1967) i John Jarnvis z Nowej Zelandii. Do tego momentu sto walk było rozgrywanych w ciągu dwóch dni.
Wtedy Sosai Oyama zadecydował, że test sto kumite będzie rozgrywany jednego dnia. Pierwszym karateka, który ukończył sto kumite w ten sposób był Howard Collins (1972). Następnym był Miyuki Miura (1982), Akiyoshi Matsui (18 maja 1986) zwycięzca Otwartych Mistrzostw Japonii z 1985 i 1986 oraz Ademir de Costa (25 kwietnia 1987) Mistrz Brazylii, który uplasował się na czwartym miejscu w Mistrzostwach Świata w 1983.
Trzynaście lat przerwy pomiędzy sukcesem Miyuki Miura i Akiyoshi Matsui było przedmiotem poważnej debaty. Według wielu obserwatorów czynnikiem przyczyniającym się do takiego faktu było wprowadzenie turniejów full-contact w Japonii w 1968, oraz Pierwsze Mistrzostwa Świata w 1975. Podjecie próby stu kumite przez Miyauki Miura w 1973 zbiegło się w czasie z nadchodzącym światowym turniejem. Karateka tacy jak Katsuaki Sato (pierwszy Mistrz świata), Hatsuo Royama, Makoto Nakamura i Keiji Sanpei trenowali mając na uwadze nie tylko test sto kumite, lecz także uczestnictwo w Mistrzostwach Świata.
Nie ma wątpliwości, że jeżeli takie turnieje istniałyby 20 lat wcześniej, wielcy karateka jak Tadashi Nakamura, Shigeru Oyama, Steve Arneil i inni mogliby także skoncentrować swoją uwagę właśnie na turniejach. W tamtych czasach, kiedy nie rozgrywano turniejów jedynym testem, który można by porównać do zwycięstwa w Mistrzostwach Świata był test sto kumite.
Zwycięstwo w Mistrzostwach Świata wcale nie gwarantowało sukcesu w sto kumite. Makoto Nakamura, zwycięzca Drugich Mistrzostw Świata i Keiji Sanpei, trzykrotny mistrz All-Japan Championship i uczestnik mistrzostw świata, nie zaliczyli testu sto kumite, pomimo wspaniałych sukcesów sportowych. Nakamura stoczył trzydzieści pojedynków, kiedy to test został przerwany przez Sosai. Sanpei odbył 49 walk. Zarówno turnieje jak i test sto kumite wzmagają wielu poświęceń, jednakże są to dwie skrajnie odmienne rzeczy.
Było wielu, którzy próbowali swoich sił w sto kumite, jednakże większość z nich nie była wstanie sprostać wymaganiom. Sto kumite jest ostatecznym celem fizycznym i najważniejszym testem ich ducha.
Sto kumite daje wojownikowi karate wzywanie, jakiego nie można znaleźć w żadnej innej sztuce walki. Nie można nawet tego porównać do morderczego Tour de France albo Hawaii Ironman Triathlon. Są one bardzo wyczerpujące, jednak wielu sportowców z odpowiednim przygotowaniem jest w stanie sprostać ich trudom. W teście sto kumite przez 35 lat odniosło sukces zaledwie dziewięciu karateka i tylko czterech z nich odbyło 100 pojedynków jednego dnia: Howard Collins, Miyuki Miura, Akiyoshi Matsui oraz Ademir de Costa. Według Sosai Oyama tylko ci tak na prawdę zaliczyli test sto kumite. Nie można jednak stwierdzić, że ci, którzy odbywali walki przez dwa dni nie mogliby tego dokonać w ciągu jednego, gdyby wtedy istniały takie wymagania.
Przygotowanie do testu sto kumite wzmaga lat wytężonej pracy, niezwyciężonego ducha i silnej woli, ale nie jest to niemożliwe. Sosai powtarzał żeby kierować nasz wzrok jak najdalej i jak najwyżej jest to możliwe.
Za kolebkę wszystkich dalekowschodnich systemów walki uważa się starożytne Chiny,
a konkretnie klasztor Shaolin, leżący nieopodal Żółtej Rzeki. Według źródeł historycznych
w roku 520 p.n.e do Shaolin przybył Da-Mo, w kulturze japońskiej znany
jako Bodhidharma, oświecony mnich z Indii. Zapoczątkował on Buddyzm Chan (Zen
w japońszczyźnie) – ideę, która przeniknęła wszystkie sztuki walki regionu azjatyckiego.
Bodhidharma, studiując techniki ataku zwierząt oraz siły natury, łączył je ze specjalnymi
technikami oddychania i tworzył podstawy legendarnego systemu walki bez broni.
Jej technik nauczał mieszkających w Shaolin mnichów. Po zburzeniu klasztoru przez wojska
mandżurskie wielu mnichów ruszyło drogami państw Azji, nauczając przy tym sztuk walki.
W burzy dziejów systemy walki bez broni trafiły również na Okinawę, jedną z wysp
archipelagu Ryukyu, będącą w tamtym czasie ważnym ośrodkiem pośrednictwa
handlowego pomiędzy Chinami i Japonią. Nękane trudnościami społeczno-ekonomicznymi
państwo japońskie stało się w pewnym momencie miejscem wybuchów
wielu powstań chłopskich, które z czasem przeniosły się również na Okinawę.
Tłumiący zamieszki generał Toyotomi Hideyoshi zarządził m.in. konfiskatę broni wśród
chłopstwa tzw. katanagari (polowanie na miecze) posuniętą tak dalece, że chłopom nie
wolno było posiadać nawet noży. Liczne represje spowodowały powstanie organizacji,
których celem było nauczenie mieszkańców wsi metod walki bez użycia broni.
Za ojca sztuki karate (z języka japońskiego „kara” – pusta, „te” – ręka) uważa się
okinawskiego mistrza Gichina Funakoshi (1868-1957), twórcę stylu Shotokan.
Na obszarze całego Ryukyu dawał on pokazy „pustej ręki”, wywołując powszechny
podziw nie tylko najwyższych dostojników, ale również ekspertów sztuk walki m.in.
Jigoro Kano, twórcy judo. Efektem popularyzatorskiej działalności Funakoshi był
raport skierowany przez wizytatora szkolnego Shintaro Ogawę do rządu japońskiego,
w którym podkreślał on wychowawcze i zdrowotne zalety karate. Wkrótce nastąpiło też
oficjalne wprowadzenie tej sztuki walki do programu nauczania w okinawskich szkołach.
Założycielem Kyokushinkai (jap. Stowarzyszenie Poszukiwaczy Najwyższej
Prawdy) był Japończyk Masutatsu Oyama (1927-1994). Życie tego człowieka było
niezwykłe - i to nie tylko dlatego, że całkowicie poświęcił je samodoskonaleniu
i popularyzacji sztuki walki w jej duchowych i fizycznych aspektach. Na uwagę
zasługuje fakt, że w roku 1945 Oyama wstąpił do oddziału lotników samobójców
(kamikadze), chcąc oddać życie za swą ukochaną ojczyznę – bo tak mawiał
o Japonii. Od śmierci uchroniło go wówczas zakończenie działań wojennych.
O nietuzinkowej osobowości Oyamy świadczy chociażby to, że już za życia nazwano
go „Ostatnim Samurajem”. Jak napisano w jednym z najbardziej prestiżowych
magazynów poświęconych dalekowschodnim sztukom walki „Black Belt”: „Oyama
nie tylko przejął najcięższy do spełnienia ideał Bushido (kodeksu etycznego
samurajów), lecz poszedł o krok dalej. Zwracał on uwagę na to, że stopień poświęcenia
– samozaparcie poprzez samodyscyplinę – jest wprost proporcjonalny do stopnia
odnoszonego sukcesu. Walka karate, kiedy na świecie istnieje broń palna, nie ma
już dzisiaj zasadniczego znaczenia. W czasie wojen wydaje się czymś archaicznym.
Jednakże dyscyplina Budo pozostaje w sercach kontynuatorów dzieła samurajskiego”.
W roku 1936 Masutatsu Oyama zdobył stopień mistrzowski w chińskiej sztuce walki
o nazwie kempo, a jako 17-letni student uniwersytetu w Takushoku zdał egzamin na
2 dan w karate, które trenował u najwybitniejszego mistrza tamtych czasów, Gichina
Funakoshi. Posiadał również 4 dan w judo. W roku 1947, po wygraniu mistrzostw
wszechstyli w Kioto, Oyama postanowił całkowicie poświęcić życie dalekowschodnim
sztukom walki. Wzorując się na buddyjskim mnichu Nichiren, który spędził wiele lat
na surowym treningu, Japończyk udał się samotnie na górę Kiyosumi. W pustelniczych
warunkach, przez 18 miesięcy doskonalił swoje umiejętności w sztuce karate i zen.
Po powrocie z gór, jako jedyny karateka w historii zdecydował się na pojedynek z bykiem.
Był przekonany, że tego typu walka pokaże, jak dalece udoskonalił swoje psychiczne i fizyczne
umiejętności. Starcie z potężnym zwierzęciem miało miejsce w Chibie i zakończyło
się zwycięstwem Oyamy. Byk został zabity poprzez jedno uderzenie pięścią między oczy.
W roku 1974 Międzynarodowa Organizacja Kyokushin przyznała Masutatsu Oyamie
najwyższy stopień wtajemniczenia – 10 dan. „Ostatni Samuraj” był autorem kilkunastu
książek poświęconych zagadnieniom karate: „Co to jest karate?” (rok wydania 1958), „Oto
karate” (1965), „Dynamika karate” (1966), „Duch walki” (1972), „Droga Kyokushin”
(1976) i inne. Po śmierci legendarnego mistrza (26 kwietnia 1994 roku), przywódcą
światowego ruchu Kyokushin został Shokei Matsui (8 dan). To właśnie tego niespełna
37-letniego wówczas mężczyznę Masutatsu Oyama wyznaczył w swoim testamencie
jako sukcesora. Shokei Matsui jest mistrzem świata w Kyokushin, a także jednym
z nielicznych karateków, który z powodzeniem przeszedł test stu kumite. Od początku
przejęcia obowiązków prezydenta Międzynarodowej Organizacji Kyokushin Matsui
starał się unowocześnić jej struktury. Podobnie jak jego wielki poprzednik i nauczyciel
wiele podróżował po świecie. Ambicją Matsui jest wprowadzenie sztuki karate na
areny olimpijskie. Nowoczesność, która zawitała do Kyokushin jest jednak bardzo
wyważona – władze Międzynarodowej Organizacji Kyokushin pragną bowiem, by
główne przesłanie karate, wyrażające się w samodoskonaleniu psychiki i ciała, pozostało
niezmienione. Podobnie zresztą jak filozofia, której autorem był Masutatsu Oyama.
Jest takie japońskie powiedzenie Ichi no ue ni san nen. Tłumaczone jako ‘trzy lata na skale’. To powiedzenie symbolizuje wytrwałość, którą powinniśmy się odznaczać przez cały czas. Jest to jedna z najważniejszych filozofii w Kyokushin. Sosai powtarzał, że dla karateka to powiedzenie powinno brzmieć Sekijo ju nen, czyli ‘dziesięć lat na skale’. Jeśli przeciętny człowiek musi wytrwać przez trzy lata karateka powinien z łatwością wytrwać dziesięć.
Wszystko co codziennie robisz jest odzwierciedleniem treningu, realizowaniem Drogi, Drogi Karate. Poddawanie siebie trudom treningów ma na celu pokonanie siebie i wytworzenie niewzruszonego ducha, a nie tylko siły fizycznej
Mas Oyama
Makoto Nakamura – jak na wojownika ważącego 120 kg, Nakamura był obdarzony ogromną szybkością, która w połączeniu z potężnymi ciosami, mocnymi kopnięciami i srogim stylem walki czyniła go przeciwnikiem praktycznie nie do powstrzymania. W swojej szczytowej formie, Nakamura był niewątpliwie zawodnikiem, który wzbudzał największy strach i do dziś pozostaje jedynym, któremu udało się dwukrotnie zwyciężyć w Mistrzostwach Świata. Jest nadal pamiętany ze swoich wspaniałych walk, które stoczył w drodze po dwa tytuły mistrzowskie oraz z finałów Otwartych Mistrzostw Japonii, które również w cuglach wygrał.
Keiji Sanpai – jest wcieleniem ducha walki Kyokushin. To, że nigdy nie poddał się, jest świadectwem jego zadziwiającego charakteru. Najlepiej uwidoczniło się to podczas finału trzecich Mistrzostw Świata, gdzie walczył z czterema złamanymi żebrami, przez cztery dogrywki, w pojedynku, który trwał 10 minut. Senpai stał się pierwszym zawodnikiem, który wygrał trzy razy z rzędu Mistrzostwa Japonii. Do finału tych zawodów docierał pięć razy z rzędu. Jest również jednym z trzech zawodników, którzy dwukrotnie walczyli w finale Mistrzostw Świata (niestety, dwukrotnie przegrał ze swoim odwiecznym przeciwnikiem Nakamurą). Sześć lat po zakończeniu kariery, Senpai ukończył Test 100 Kumite.
Kenji Midori – był jednym z najbardziej filigranowych zawodników Kyokushin, ważył około 70 kg. Słabe warunki fizyczne nadrabiał bezbłędną techniką i zdolnością do zadawania sprytnych, nokautujących ciosów. Wspaniale walczył w IV Mistrzostwach Świata, do momentu przegranej z legendarnym Brytyjczykiem, Michaelem Thompsonem. Midori otrzymał promocję do V Mistrzostw Świata, dzięki wywalczeniu po raz trzeci tytułu wagowego Mistrza Japonii. Dotarł do finału Otwartych Mistrzostw Japonii. Wiele jego występów było bardzo elektryzujących, wiele ze swoich walk wygrał przez ippon. W 1991 roku został Mistrzem Świata – walczył fantastycznie, pokonując niesamowitego Shichinhoe, miażdżącego Kurosawę i zwyciężając w finale mistrza Japonii, Masudę. Obecnie Prezydent WKO NPO - najliczniejszej organizacji karate kyokushin na świecie. Jego marzeniem jest przekroczyć liczbę 100 reprezentacji krajowych w rywalizacji sportowej oraz przystąpienie Shin - kyokushin do rodziny olimpijskiej. Aktualnie WKO NPO jest członkiem komisji antydopingowej przy MKOL.
Akiyoshi Matsui – był jednym z najlepszych techników Kyokushin. Jego „timing” był tak perfekcyjny, że umożliwiał mu punktowanie przeciwników za pomocą technik nokautujących, ulubionych przez niego jodan mawashi geri i ushiro mawashi geri. W wieku siedemnastu lat Matsui był czwarty w swoim pierwszym występie na Otwartych Mistrzostwach Japonii, siedem lat później zakończył karierę zawodniczą. W tym zadziwiająco krótkim czasie zdołał wygrać Mistrzostwa Świata, pokonując Andy’ego Huga w finale i Michaela Thompsona w półfinale. Dwukrotnie zwyciężył Otwarte Mistrzostwa Japonii i ukończył Test 100 Kumite. Obecnie stoi na czele IKO-1.
KRAJ: Szwajcaria
Kenji Yamaki – jest kolejnym z wielkich japońskich zawodników, który przy wadze przekraczającej 100 kg posiadał wspaniałą technikę, co pozwalało mu pokonać wielu przeciwników, nokautując ich niewiarygodnie silnymi ciosami i low kickami. Dzięki temu, że był trzeci w XVIII Mistrzostwach Japonii, awansował do Mistrzostw Świata. Tam przegrał po dogrywce przez tameshiwari, po epickiej walce z brazylijską legendą, Ademirem da Costą. Cztery lata później Yamaki dotarł do ćwierćfinału, gdzie został pokonany przez Kurosawę. Na VI Mistrzostwach Świata pokonał Kurosawę w ćwierćfinale, wykazując się perfekcyjnym przygotowaniem. Na tym turnieju zdobył tytuł mistrza świata. Yamaki zakończył karierę zawodniczą w glorii chwały, jako aktualny mistrz świata i Japonii. Zaliczył również Test 100 Kumite.
Kunihiro Suzuki – 
Takayuki Tsukagoshi – zawodnik od początku kariery sportowej walczący w organizacji Shinkyokushin.
Ważący aż 115 kg przy wzroście 180 cm.
Hiroki Kurosawa – do dnia dzisiejszego Kurosawa pozostaje symbolem bezlitosnych ataków i miażdżących low kicków. Bez wątpienia nie było wcześniej, ani później zawodnika, który z taką łatwością „niszczył” przeciwników. Kurosawa wdarł się przebojem na scenę turniejową w 1984 roku, kiedy został pierwszym zawodnikiem, który wygrał Mistrzostwa Japonii w debiucie. Dobrą passę kontynuował rok później, kiedy dotarł do finału, w którym przegrał z Matsui. W swoich pierwszych Mistrzostwach Świata dotarł do ćwierćfinału, nie mógł jednak walczyć z powodu licznych kontuzji, których doznał we wspaniałej, zwycięskiej walce z Holendrem Peterem Smitem. Cztery lata później, w V Mistrzostwach Świata, poszedł krok dalej i dotarł do pierwszej czwórki, gdzie przegrał z późniejszym mistrzem, Kenji Midori. W 1995 roku, w swoich trzecich Mistrzostwach Świata, Kurosawa osiągnął coś, co nie udało się żadnemu innemu zawodnikowi – dotarł do pierwszej ósemki po raz trzeci. Niestety w kolejnej walce przegrał ze swoim odwiecznym rywalem Yamakim, późniejszym zwycięzcą. Później Kurosawa próbował jeszcze sił w turniejach full contact w Japonii.
Hajime Kazumi – „ostatnia twierdza Japonii” jest jednym z najbardziej utytułowanych zawodników Kyokushin. Już w wieku dwudziestu lat Kazumi miał na koncie zwycięstwa z kilkoma czołowymi zawodnikami. W tamtym okresie awansował do finału Mistrzostw Japonii. Od tamtego czasu Kazumi nigdy nie zakończył zawodów poniżej drugiego miejsca. Jego prosty, ale bardzo efektywny styl uderzania i miażdżące kombinacje low kicków, pomogły mu dotrzeć do finału Mistrzostw Japonii sześć razy z rzędu. Wygrał cztery z nich, bijąc rekord Keiji Senpai. Dwukrotnie dotarł do finału Mistrzostw Świata, gdzie przegrał z Yamakim i później Filho przez „deski”. Kazumi został złotym medalistą II Wagowych Mistrzostw Świata w Osace w 2001 roku, a dwanaście miesięcy później zdobył swój piąty tytuł Mistrza Japonii. Obecnie prowadzi własną szkołę „Kazumi Dojo”, a jego podopieczni próbują swoich sił w różnych stylach walki.
Norichika Tsukamoto – jest zawodnikiem, którego zwinność i technika przeczą jego budowie. Jak na zawodnika, który ma ponad 190 cm wzrostu i waży ponad 90 kg, posiada ogromny zasób technik nokautujących. W wieku zaledwie 19 lat Tsukamoto ukończył Wagowe Mistrzostwa Japonii w pierwszej czwórce i później, w tym samym roku, był szósty w Otwartych Mistrzostwach Japonii. Wielu oglądających jego walki podczas tych dwóch turniejów, widziało w nim przyszłą gwiazdę. Nikt jednak nie przypuszczał, że jego rozwój będzie tak błyskawiczny – zwycięży w swoich pierwszych Mistrzostwach Świata i potwierdzi klasę, wygrywając dwa razy w kolejnych Mistrzostwach Japonii oraz w pierwszym Pucharze Świata. Po kilkuletniej przerwie Tsukamoto wywalczył drugie miejsce w XXXIV Mistrzostwach Japonii w 2002 roku.
Akira Masuda – na tatami, pomimo bycia perfekcyjnym technikiem, Masuda polegał głównie na swoich silnych ciosach i mawashi geri na wszystkie strefy. W połączeniu z wyjątkowymi zdolnościami, techniki te były niezwykle skuteczne. W wieku zaledwie 20 lat Masuda zajął ósme miejsce w Mistrzostwach Japonii. W następnych latach znów osiągał sukcesy, zdobywając lokaty na podium. Na IV Mistrzostwach Świata Masuda był wyjątkowy, pokonał wielu twardych rywali, przegrywając dopiero w półfinale z Andy Hugiem. W 1990 roku Masuda w końcu spełnił swoje ambicje, wygrywając Mistrzostwa Japonii i w następnym roku kończąc Test 100 Kumite. Te osiągnięcia stawiały go w roli jednego z faworytów w V Mistrzostwach Świata, w których spisał się rewelacyjnie i dotarł do finału. W nim przegrał „na deski” z fenomenalnym wówczas Kenji Midorim. Cztery lata później Masuda wyrównał rekord Kurosawy, kiedy to po raz trzeci znalazł się w pierwszej ósemce Mistrzostw Świata IKO-2, przegrywając z późniejszym zwycięzcą, Norichiką Tsukamoto. Obecnie jest jednym z liderów organizacji IKO-2.
Yashuri Shichinohe – nazwany przez Michela Wedela japońskim „Wściekłym Bykiem”, był agresywnym zawodnikiem, który zwykł zasypywać swoich przeciwników gradem ciosów, robiąc użytek ze swych 100 kg wagi i ponad 190 cm wzrostu. Uwielbiał nękać rywali miażdżącymi hakami. Po zajęciu piątego miejsca w Otwartych Mistrzostwach Japonii i wygraniu trzech Wagowych Mistrzostw Japonii, Shichinohe został wybrany do reprezentacji Japonii na IV Mistrzostwa Świata, gdzie walcząc wspaniale zajął siódme miejsce, przegrywając po fantastycznej walce z Masudą. Cztery lata później, dodawszy do swej kolekcji kolejny tytuł Mistrza Japonii, Shichinohe powtórzył swój sukces zajmując w V Mistrzostwach Świata siódme miejsce.
Hitoshi Kiyama – zwrócił na siebie uwagę, wygrywając pierwsze Wagowe Mistrzostwa Świata w 1997 roku. W następnym roku był trzeci w Otwartych Mistrzostwach Japonii i został członkiem reprezentacji Japonii, która zdobyła Puchar Świata. Rok 1999 był bardzo pechowy dla Kiyamy – przegrał on w drugiej rundzie Mistrzostw Świata z praktycznie nieznanym Simphiwe Dlulanem z RPA. Od tamtego momentu Kiyama nigdy nie oglądał się za siebie i wygrywał kolejno Otwarte Mistrzostwa Japonii i Wagowe Mistrzostwa Świata (kategoria ciężka). To na tych mistrzostwach Kiyama, pokazał pełnię swoich możliwości, prezentując spektakularne mawashi geri jodan i ushiro mawashi geri jodan, w połączeniu z doskonałymi ciosami i low kickami. Właśnie ta kombinacja odwróciła losy walki finałowej z doskonałym zawodnikiem rosyjskim, Sergiejem Osipowem, kiedy to bezustanna presja i agresywność pozwoliła Kiyamie osiągnąć sukces. W następnym roku Kiyama został jednym z nielicznych, którym udało się trzy razy z rzędu dotrzeć do finału Otwartych Mistrzostw Japonii. W decydującej o złotym medalu bitwie przegrał z japońską legendą, Hajime Kazumim. W VIII Mistrzostwach Świata nie zawiódł i pewnie wygrał cały turniej. Jego wszechstronność techniczna sprawia, że jest trudnym przeciwnikiem dla wszystkich. Kiyama potrafi nawiązać walkę z każdym, co przyczyniło się do jego zwycięstwa w mistrzostwach globu. W finale pokonał rewelację turnieju – Sergieja Plechanowa z Rosji.
RYU NARUSHIMA
RYUTA NOJI
YOSHIHIRO TAMURA
FRANCISCO ALVES FILHO
GLAUBE FEITOSA
NICHOLAS PETTAS
Toru Okamoto